Το βλόκι αυτό κινδύνευσε με κλείσιμο , κλείδωμα, φίμωμα και αλλά διάφορα. Βασική αιτία ο κίνδυνος αποκάλυψης της ταυτότητάς μου (για την ίδια ιστορία ο κουμπάρος μου ο Γιωρίκας κλείδωσε αρχικά και στην συνέχεια έκλεισε το δικό του βλόκ). Από την άλλη πέρασα ένα πολύ όμορφο και γεμάτο καλοκαίρι που δεν μου άφηνε χρόνο για να ασχοληθώ, είχα και την μετακόμιση και την προσαρμογή στο νέο σχολικό περιβάλλον. Αλλά όπως καταλαβαίνεται αγαπημένοι και στερημένοι (από τα κείμενά μου εννοώ) αναγνώστες μου είμαι και πάλι κοντά σας! ( λίγο μαλακία μου έχει βγει μέχρι τώρα αλλά συγχωρέστε με έχω 4 μήνες να γράψω).
Η χρονιά λοιπόν άρχισε με την γνωστή θρησκευτική τελετή του αγιασμού, με 4 παπάδες παρακαλώ! Το καλό είναι οτί γενικά είμαι σε έναν σύλλογο που οι άθεοι είμαστε περίπου οι μισοί και δεν αισθάνομαι μοναξιά σε αυτόν τον τομέα.
Τα παιδία μου έχουν βγάλει ήδη παρατσούκλι , είμαι ο "κοτσίδας" δικαιολογημένο όπως μπορεί να αντιληφθεί κανείς, αλλά βρε παιδί μου καμία φαντασία? πολύ εύκολο είναι!
( Η φωτό είναι ευγενική προσφορά της Κ2)
Πέρσι τα παιδιά του ενός σχολείου με φώναζαν "Μπαστία" (παίκτης του Αστέρα Τρίπολης)
( όσοι με ξέρετε και από κοντά να πείτε μου αν μοιάζω με αυτόν τον ασχημάντρα)
Δεν πρόκειται. προς το παρόν να γράψω κάτι παραπάνω (ξεσυνήθισα είναι η αλήθεια).
Τις τελευταίες μέρες προσπαθώ να ανεβάσω κάποιο ποστ αλλά κάθε φορά για διαφορετικούς λόγους το αναβάλω. Τα θέματα πολλά η όρεξη να κάτσω και να γράψω από περιορισμένη ως ανύπαρκτη.
Το μεταναστευτικό με απασχολεί όχι γιατί είναι ένα θέμα της επικαιρότητας αλλά γιατί εξαιτίας της δουλειάς μου συναναστρέφομαι καθημερινά με μεγάλο αριθμό παιδιών μεταναστών . Εδώ και μερικές μέρες αντιμετωπίζουμε πρόβλημα με μαθητή του σχολείου τον Λ που κινδυνεύει να χάσει την χρονιά του (αν δεν την έχει χάσει ήδη) γιατί η οικογένειά του αποκλείστηκε στην Αλβανία εξαιτίας γραφειοκρατικών μαλακιών. Ο Λ δεν είναι μετανάστης, γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Ελλάδα , πάει κανονικά στο σχολείο από το νηπιαγωγείο. μπορεί κάποιος να μου πει γιατί αυτό το παιδί θα πρέπει να αντιμετωπίζεται διαφορετικά από τους άλλους πολίτες αυτής της χώρας όταν ενηλικιωθεί? (θέλω σοβαρά επιχειρήματα και όχι του τύπου οι παππούδες μας πολέμησαν για αυτήν την χώρα , γιατί πολλοί παππούδες δεν πολέμησαν για την ελευθερία αλλά ήταν Γερμανοτσολιάδες και δοσίλογοι) . Ελπίζω να κυλήσουν όλα ομαλά και ο Λ να πάει για ολική εξέταση τον Σεπτέμβρη και να μην χάσει τζάμπα την χρονιά. Από την μεριά μας ως σύλλογος καθηγητών κάνουμε ότι μπορούμε αλλά φοβόμαστε και καμιά καταγγελία από κανα θερμοκέφαλο κηδεμόνα.
Υ.γ το δοσίλογος δεν ξέρω αν γράφεται με "ω" ή με "ο" , αρχικά το είχα με "ω" αλλά η Κ2 μου είπε πως είναι με "ο"
Η συγκεκριμένη περίοδος είναι λίγο φορτωμένη μιας και τελειώνει το τετράμηνο (τα Λύκεια έχουν τετράμηνα και τα Γυμνάσια τρίμηνα) και κάθομαι να διορθώσω εργασίες, διαγωνίσματα και να περάσω βαθμούς. Χθες λοιπόν το πήρα ψιλοζεστά το θέμα και έπεσα με τα μούτρα στη δουλεία. Στο πρώτο μισάωρο είχα απογοητευτεί (το επίπεδο στο νησί είναι πολύ χαμηλό, μόνο λίγες μικρές εξαιρέσεις) ή υπόθεση σήκωνε τσιγάρο ή ακόμα καλύτερα ναργιλέ!
Χειμώνας βαρύς, δίπλα στο τζάκι με ναργιλέ , τσαγάκι (στην κούπα χιονάνθρωπο) και το μόνο που να σε χαλάει να είναι τα παλιοδιορθώματα.
Επιτέλους έπιασε χειμώνας βρε παιδί μου , καιρός για άραγμα σπιτάκι και χουχούλιασμα.
Υ.γ Την Κυριακή έχει γενέθλια το βαφτιστήρι μου ο Διομήδης και δυστυχώς δεν θα μπορέσω να είμαι στην Αθήνα στα πρώτα γενέθλια του παιδιού. Κουμπάροι να τον χαίρεστε τον λεβέντη!
Πριν λίγη ώρα μπήκα σπίτι (ούτε να ξεπακετάρω πρόλαβα) και με αίσθημα ευθύνης προς το αναγνωστικό μου κοινό παρουσιάζω το Δεύτερο μέρος (Παρτ του).
Οι ημέρες από την Κυριακή μέχρι την Τετάρτη κύλισαν με πολλές εξόδους και πολύ αλκοόλ, μιλάμε για πολύ όμως ,κατέστρεψα το συκώτι μου. Την Τετάρτη πήγα στο χωρίο της μάνας μου στην Άρτα , πήγα στο καφενείο με τον παππού μου. Ο πατέρας της μάνας μου, ο μόνος που ζει από τους παππούδες -γιαγιάδες, είναι 90 ετών και φαίνεται για 70 και οι αιματολογικές εξετάσεις του μπορεί να είναι καλύτερες από τις δικές μου (από του γιου του σίγουρα γιατί όταν είχαν πάει μαζί ο μικροβιολόγος νόμιζε ότι οι εξετάσεις του μπάρμπα μου ήταν του παππού και του παππού του μπάρμπα ) . Στο καφενείο ήταν και άλλα παππούδια που ξεκίνησαν κουβέντα για τα πολιτικά , οι κουβέντες αυτές έχουν πολύ γέλιο όπως και το πως πηδάνε από το ένα θέμα στο άλλο . Α! κονόμησα και 2 προξενιά, άλλα το ένα ισχύει μόνο άμα κόψω το μαλλί.
Την επόμενη μέρα έφυγα για Ηγουμενίτσα για να συναντήσω και τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας. Την Πρωτοχρονιά (αν και με την ζέστη που είχε έμοιαζε με Πρωτομαγιά) την περάσαμε όπως η μέση οικογένεια , καμιά 20αριά συγγενείς μαζεμένοι γύρω από ένα τεράστιο τραπέζι , τηλεοπτικά προγράμματα του παρελθόντος (η οικονομική κρίση έχει βαρέσει και την ΤιΒι), βασιλόπιτα (το κέρδισε η μάνα μου το φλουρί ) και χαρτάκι (κέρδισα κάτι ψιλά).
Το Σάββατο ξεκίνησα για Αθήνα , το βράδυ ήμουν καλεσμένος σε ένα τραπέζι στην Νέα Φιλαδέλφεια (το έκανε το τρίτο μέλος από την παρέα "τρίο κουμπάροι") το όποιο κύλισε σχετικά ήσυχα. Με δύο τοπ στιγμές Νο1: Ο Γιωρίκας (ο κουμπάρος μου) να εξηγεί , με κάθε αηδιαστική λεπτομέρεια, πως συγκάηκε ο Διομήδης (το βαφτιστήρι μου) και η Αθηνά (η κουμπάρα μου) να προσπαθεί, ανεπιτυχώς , να τον κόψει πριν φτάσει σε πιο Χαρντ Κορ περιγραφές. Σημείωση όλα αυτά κανα 20λεπτό πριν φάμε.
Νο2: Ένα επιτραπέζιο παιχνίδι που έπαιζα για πρώτη φορά , νομίζω λέγεται "Παρτίνι" ή κάπως έτσι και αν έχεις κατεβάσει και κανα ποτηράκι πέφτει μεγάλο γέλιο.
Την Κυριακή το πρωί ξύπνησα, πιο σωστά με ξύπνησε ο Γιωρίκας προσγειώνοντας τον Διομήδη στον καναπέ που κοιμόμουνα. Ο μικρός έχει ανακαλύψει το μπουσούλημα και δεν σταματάει! Στα τραγούδια του άλλαξα λίγο το ρεπερτόριο και του τραγουδούσα Νικόλα Άσιμο το "παπάκι" και το "είμαστε τρομακράτες".
οι μελωδίες είναι παιδικές αλλά και στα δυο τραγούδια οι στίχοι είναι όλα τα λεφτά
Αγαπημένο παιχνίδι να κρύβομαι πίσω από τον καναπέ και να πετάγομαι απότομα από διαφορετικό μέρος κάθε φορά , υπάρχει σχετικό βιντεάκι , και ο μικρός ξεκαρδίζεται στα γέλια. Εκείνο το πρωινό γνώρισα και το........ Wii το οποίο είναι απίστευτο κόλλημα. Κρατάς ένα ματζαφλάρι στο χέρι ,που ανάλογα με το παιχνίδι μπορεί να είναι ρακέτα,τόξο,σπαθί μέχρι και φρίσμπι, και κάνεις κινήσεις σαν να κρατούσες το αντίστοιχο αντικείμενο μπροστά στην οθόνη και παίζεις (ακούγεται μαλακία αλλά είναι πολύ καλό) .
Μετά από το ιδρωκόπημα με το Wii , είπαμε να πάρουμε πίσω τις θερμίδες που χάσαμε και το μεσημέρι πήγαμε για κινέζικό στο Μαρούσι που κάθε Κυριακή μεσημέρι έχει "μπουφέ" και τίναξα την μπάγκα στον αέρα (γέμισα το πιάτο φίσκα 3 φορές) .
Το απογευματάκι συνάντησα 2 διάσημες κυρίες της βλοκόσφαιρας για καφέ και στην συνέχεια πήγαμε σε μια μάζωξη στο σπίτι διάσημου βλοκοζεύγαρου. Το φαγητό που είχαν ετοιμάσει τα παιδιά ήταν ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΟ , ειδικά τα πιτάκια και τα λουκάνικα "γουίνι δε που" και στην θύμηση μόνο μου φέρνουν σιελόρροια. Οι κουβέντες είχαν από όλα, πολιτική, τηλεόραση, προσωπικά κτλ
Την Δευτέρα είχε εθιμοτυπική επίσκεψη στο σπίτι του θείου μου και φαγοπότι ξανά μέχρι σκασμού και το βράδυ συνάντηση με παρέα συναδέλφων από το νησί που ήμουν πέρσι σε ένα πολύ ωραίο μαγαζάκι κάπου στο Παγκράτι.
Την Τρίτη το βράδυ πήγα στο σπίτι του κουμπάρου μαζί με ένα ακόμα φίλο και αφού παίξαμε με τον Διομήδη , και μετά του μαθαίναμε συμθήματα όμαδας (της ΑΕΚ έγω και του ΠΑΟ ο άλλος ο φίλος). Παραγγείλαμε πίτσες και παίξαμε .....Wii , μέχρι που έφτασε 12:30 και ο κουμπάρος μου μας είπε πολύ διακριτικά "να μου αδειάζετε την γωνιά?".
Παρένθεση ψυχανάλυσης (Τελικά ακόμα και στο Wii είμαι κάπως ανταγωνιστικός και αυτό πρέπει να είναι λίγο σπαστικό για τους άλλους, αλλά δεν μπορώ να το ελέγξω γιατί από πιτσιρικάδες στην ομάδα μας βάζαν σε αυτό το τριπάκι της νίκης.)
Τετάρτη πήγα με τις ξαδέρφες μου για φαγητό το μεσημέρι και μετά στον φίλο μου τον Κώστα (τον τρίτο της παρέας "τρίο κουμπάρε") στην Φιλαδέλφεια για να δούμε το ματς σπίτι του( είμαστε και οι δύο ΑΕΚ).
Όταν ισοφαρίσαμε πεταχτήκαμε και οι δύο πάνω και αρχίσαμε να φωνάζουμε , τρόμαξε το παιδί και άρχισε να κλαίει. Η γυναίκα του μας έριξε ένα δολοφονικό βλέμμα και ο Κώστας προσπαθούσε να ηρεμήσει το παιδί τραγουδώντας συνθήματα της ομάδας! Στο δεύτερο γκολ ο πανηγυρισμός ήταν βουβός!
Μετά το ματς (τον θρίαμβό θα τολμούσα να πω) ήρθε και ο Γιωρίκας και πήγαμε για μπυρίτσα χαλαρή γιατί τις 3:30 το βράδυ θα έφευγα από την Αθήνα για να πάρω το καράβι από τον Βόλο και δεν ήμασταν για κεμπάπια!
Έφυγα 3:30 από την Αθήνα και ήμουν στο λιμάνι του Βόλου 6:30 τα ξημερώματα. Το καράβι έφευγε στις 9:00 όποτε άρχισα να κάνω βόλτες (πήρα και μια μπουγάτσα κρέμα) και κατα τις 7:30 ξανακατέβηκα στο λιμάνι και έκανα μερικές αποτυχημένες προσπάθειες να κοιμηθώ μέσα στο αμάξι με το παλτό για κουβέρτα.
Δεν το έχω πάρει ακόμα γραμμή ότι αύριο θα πάω σχολείο και αντί να διαβάζω κάθομαι και γράφω στο βλόκ. Την βιοπάλη μου μέσα! άντε τα κεφάλια μέσα.
Υ.γ Πήρα 1,5 κιλά στις διακοπές (πάλι καλά με τόσο φαΐ)
Στο νησί μετρούσα της μέρες ανάποδα όπως έκανα και όταν ήμουν φαντάρος πριν την άδεια.
Δεν είναι εύκολο πράγμα το νησί τον χειμώνα , όσο πιο μικρό είναι το μέρος τόσο μεγαλύτερη διάσταση δίνεις στα γεγονότα και στις καταστάσεις που συμβαίνουν γύρω σου. (Αν λάβει κανείς υπόψη ότι είμαι και επιρρεπής στις μαλακίες τότε καταλαβαίνεις αγαπητέ αναγνώστη ότι το πρόβλημα είναι αρκετά μεγάλο). Πρέπει να αναθεωρήσω πολλά πράγματα στην ζωή μου τελικά. Έφτασε επιτέλους η Τρίτη (22/12) η μεγάλη μέρα της αναχώρησης.
Επιβιβαστήκαμε (μεγάλος αριθμός λειτουργών της εκπαίδευσης) στο καράβι το μεσημεράκι μετά το σχολείο και φύγαμε για Βόλο. Το ταξίδι με το καράβι ήταν αρκετά καλό αλλά μετά είχα να κάνω το Βόλος-Θεσσαλονίκη με την παράκαμψη από Αγιά λόγω των κατολισθήσεων στα Τέμπη. Τον δρόμο δεν τον ήξερα, ήταν και βράδυ ευτυχώς που είχα και μια συνάδελφο, που την πήγαινα μέχρι το χωρίο της μιας και ήταν στον δρόμο μου, πιάσαμε την κουβέντα και πέρασε εύκολα σχετικά η ώρα.
Με το που φτάνω (μόλις που πρόλαβα να κάνω ένα ντους)με παίρνουν η Α και η Μ (φίλες μου από τα παιδικά μου χρόνια που με φιλοξενούν όταν είμαι στην Θεσσαλονίκη) και πήγαμε σε ένα «κοκτέιλ πάρτι» (δεν είχα το κατάλληλο ένδυμα για την περίσταση αλλά από ότι είδα αργότερα στο σπίτι που γινόταν το πάρτι δεν ήμουν ο μόνος). Το χρειαζόμουν να βρεθώ σε ένα περιβάλλον διαφορετικό από του νησιού και να γνωρίσω καινούρια άτομα. Την επόμενη μέρα μετά από μια σύντομη βόλτα στο κέντρο της πόλης που συνάντησα φιλικό μου ζευγάρι από την θητεία μου σε νησί των Κυκλάδων και πήγαμε για φαγητό (ξεκοιλιάστηκα ο ρουφιάνος ήπια δύο σόδες για να μπορέσω να σηκωθώ από το τραπέζι) . Το βραδάκι κύλισε ήρεμα (μάλλον πιο ήρεμα από το προηγούμενο) λίγα άτομα στο μπαράκι που δουλεύει ένας φίλος και μαζευτήκαμε από νωρίς στο σπίτι. Την άλλη μέρα το πρωί (μάλλον μεσημέρι γιατί 12:00 η ώρα) ξεκίνησα για την Ηγουμενίτσα (τώρα με την Εγνατία έχει γίνει πανεύκολη η διαδρομή) για να πάω να κάνω παραμονή Χριστουγέννων με την οικογένεια.
Στην Ηγουμενίτσα ήταν το σόι σχεδόν σε απαρτία ,οι γονείς μου , ο αδερφός μου, οι μπαρμπάδες μου , οι θείες μου και τα ξαδέρφια μου. Οικογενειακό τραπέζι μια ομορφιά με τα πιτσιρίκια (τέσσερα ζωή να έχουνε) της θείας μου από την Κομοτηνή να δίνουν ρεσιτάλ ερμηνείας. Την επομένη είδα τις βαφτιστήρες μου (την μία έχω βαφτίσει άλλα είναι δίδυμες και με φωνάζουν και οι δυο Νονό) , έχουν μεγαλώσει αρκετά (πάνε Δευτέρα δημοτικού) μου είπαν τα κάλαντα (έφυγε το 50ευρώ) , μετά υποχρεώθηκα σε τρίωρη παρακολούθηση κινουμένων σχεδίων με πρωταγωνίστρια τη Μπάρμπι που ήταν πριγκίπισσα λέει και μετά θυμήθηκαν τι σούργελο έχουν για νονό και αρχίσανε να με καβαλάνε στην πλάτη και να παίζουμε (πάλι καλά γιατί άλλο Μπάρμπι δεν άντεχα)
Οι μέρες στην Ηγουμενίτσα κύλισαν ήρεμα με βολτίτσες και μπύρες (πολλές μπύρες όμως σε μια σχετικά καινούρια μπυραρία που έχει ανοίξει) .
Το Σάββατο ανέβηκα Γιάννενα και αντικατέστησα την μπύρα στην δίαιτά μου με τα τσίπουρα. Την Κυριακή πήγαμε με τον, γνωστό από αυτό το βλοκ, συνάδελφο και φίλο Κώστα σε μια παράσταση του ΔΗΠΕΘΕ Ιωαννίνων που έπαιζε μια φίλη του. Η παράσταση λέγεται «Με δύναμη από την Κηφισιά» και θα ακολουθήσει κάποια στιγμή ποστ με αναλυτική κριτική (τι μόνο η Κροτ θα κάνει πολιτιστικά θέματα). Μετά το θέατρο όπως πολύ σωστά φαντάζεσαι πιστέ αναγνώστη πήγαμε για φαί σε τσιπουράδικό όπου γίναμε και λιάρδα. Φεύγοντας από το τσιπουράδικό και θέλοντας να το παίξω καλός Σαμαρείτης πήγαμε να βοηθήσουμε ένα τύπο που είχε ρίξει το αμάξι του μέσα σε ένα ρείθρο και έσκισα το χέρι μου ανάμεσα από τον αντίχειρα και τον δείκτη (υπάρχει φωτογραφικό υλικό με το τραύμα αλλά δεν το παρουσιάζω, μην έχουμε και τίποτα λιποθυμίες στην θέα του αίματος) Αυτά προς το παρόν. Θα ακολουθήσει ποστ για το δεύτερο μισό των διακοπών. Καλή χρονιά σε όλους.
Όπως είχα γράψει και στο προηγούμενο ποστ είχα προγραμματίσει απόδραση στην Αθήνα το προηγούμενο Τεταρτοπεμπτοπαρασκευοσαββατοκύριακο (από 1/12 μέχρι 5/12) . Είχα την ευκαιρία να συναντήσω διάσημους βλοκερ (πέρα από τον κουμπάρο μου που αποτελεί ζωντανό θρύλο της βλοκόσφαιράς) , να δω το βαφτιστήρι μου, να δω φίλους ,να πάω στο μουσείο και να φάω μέχρι σκασμού!
Χρονικό της εκδρομής
Τετάρτη 1/12 Ευτυχώς έχω εύκολο πρόγραμμά την συγκεκριμένη μέρα και είχα όλη την άνεση να ετοιμάσω βαλίτσα (διαδικασία που μου παίρνει 5 λεπτά περίπου) να πάρω το εισιτήριο και επιβιβαστώ στο καράβι. Το συγκεκριμένο ταξίδι δεν είναι και το πιο εύκολο πράγμα , έχει βαπόρι και λεωφορείο και συνολική διάρκεια 10ωρες (η μεγάλη διαδρομή με αργό καράβι) άσε που φάγαμε και το κουνηματάκι μας. Κατά την διάρκεια του ταξιδιού με το λεωφορείο έπαιζε και η ΑΕΚ με την Εβερτον(για την γκαντεμιά μου τα είπα στο προηγούμενο βλοκ) και είχα αναλυτική ανταπόκριση από φίλο που ήταν στο γήπεδο.
Η ανταπόκριση
ντρινννν.....ντρινννν (OK δεν είναι αυτός ο ήχος του κινητού μου αλλά βολεύει στον γραπτό λόγο) Τουρνέ: " παρακαλώ" (ευγενικό αγόρι όπως πάντα) Ανταποκριτής: ""άρχισε " Τουρνέ: "Οκ" κλιτσσ (ήχος από το κλείσιμο της συσκευής)
ντριννν.....ντρινννν Τουρνέ: "έλα" (πάνε και οι ευγένειες ) Ανταποκριτής: "το φάγαμε" Τουρνέ: "πότε πρόλαβαν το κέρατό μου ?" κλιτσσ
ντριννν.......ντρινννν Τουρνέ: "τι έγινε?" Ανταποκριτής: "έληξε, πήραμε τον μπούλο" Τουρνέ: "Α' στα διάλα με τους μαλάκες! Τα λέμε από κοντά αύριο" κλιτσσ
Συναρπαστικό έτσι? μεσολάβησαν και κάποια μηνύματα ψιλοκαζούρας κατα την διάρκεια του ματς και αυτό ήταν όλο. Έφτασα στην Αθήνα στις 10:30μ.μ περίπου με παρέλαβε ο φίλος και συνάδελφος Κ. (από την κοινή μας θητεία σε σχολείο των Κυκλάδων) και πήγαμε στην ταβέρνα που έχει η οικογένειά του όπου και ξεκοιλιάστηκα στο φαΐ (συνοδευόμενο από τσίπουρα). Τα είπαμε ,που είχαμε και καιρό, και την έπεσα για ύπνο (θέλει και ξεκούραση αυτό το ταλαίπωρο κορμί).
Πέμπτη 2/12 Ξυπνήσαμε με το πάσο μας , εγώ ήμουν σε διακοπές και το σχολείο του Κ. ήταν κλειστό λόγω γρίπης, ήπιαμε καφεδάκι και ξεκίνησα για ψώνια, κυρίως για δώρα αφού στο νησί δεν βρίσκεις τίποτα της προκοπής. Αφού τελείωσα με τις αγορές ( ένα κάρο πράγματα πήρα, όλες οι γιορτές και τα γενέθλια των συναδέλφων πέσαν μαζεμένα τον Δεκέμβρη) πήγα από Εξάρχεια μεριά οπού συνάντησα ζεύγος διάσημων βλόκερ πάνω στην μετακόμιση (έβαλα και ένα χεράκι). Μιλάμε η απόσταση από το ένα σπίτι στο άλλο πρέπει να είναι 50 μέτρα. Το καινούργιο σπίτι των παιδιών είναι καταπληκτικό, σε φοβερή γειτονιά, με φανταστική βεράντα με θέα στον Λυκαβηττό και πολύ ευρύχωρο (έχω ήδη μπει στο πρόγραμμά ανταλλαγής φιλοξενίας). Το βράδυ βγήκαμε για φαΐ με τον "ανταποκριτή"που λέγαμε παραπάνω σε ένα φοβερό κουτούκι (θα υπάρξει ποστ αφιέρωμα) που την παράσταση (πέρα από την αισθητική του κουτουκιού) έκλεψε το έξτρα καυτερό τζατζίκι (θάνατος λέμε).
Παρασκευή 3/12 Κατέβηκα στο κέντρο για δουλείες, μια από αυτές ήταν να συνεννοηθώ για μια παραγγελία του σχολείου από το "Πλαίσιο" πράγμα που αποδείχτηκε εξαιρετικά δύσκολο (οι τύποι είναι πιο χαζοί και από τα Vettex) . Πήγα να βγάλω λεφτά από την Εθνική στην πλατεία Εξαρχείων και ξεφτιλίστηκα για μια ακόμα φορά, αποκλείστηκα ανάμεσα από 2 γυάλινες πόρτες. Η συγκεκριμένη τράπεζα έχει το ΑΤΜ μέσα , πάω και εγώ να μπω αλλά χωρίς να ξέρω ότι έχει άλλη πόρτα εισόδου και άλλη πόρτα εξόδου. Πάω λοιπόν, ο επαρχιώτης, από την πόρτα που άνοιγε ένας τύπος, που έβγαινε από την τράπεζα, μπαίνω στο ενδιάμεσο των δύο γυάλινων πορτών και αρχίζω να σπρώχνω την πόρτα με δύναμη μέχρι που αντιλαμβάνομαι δυο κυρίες να μου δείχνουν κάτι (μπορεί και να μούτζωναν) τελικά με κόπους και βάσανα βγήκα έξω πάτησα το κουμπάκι της άλλης πόρτας και ναι τα κατάφερα και έφτασα μπρος στο ΑΤΜ , έβγαλα λεφτά , έφαγα και την πίκρα μου βλέποντας το "υπόλοιπό λογαριασμού".
Στην συνέχεια συνάντησα βλοκερού (με διεθνή καριέρα) η οποία δεν είχε μαζί της τα μπαχάρια που είχε υποσχεθεί (εγκληματικό γιατί μην τάξεις σε Άγιο κερί και σε Τουρνέ μπαχάρι). Κάτσαμε για καφεδάκι και μετά πήγαμε για φαγητό σε ένα πολύ ωραίο μαγαζάκι στα Εξάρχεια που έχει και Ισπανική κουζίνα ( την οποία δεν τίμησα γιατί έφαγα ραβιόλια). Τώρα που το σκέφτομαι θα πρέπει να την πέθανα την κοπέλα μετά τα τζατζίκια της προηγούμενης μέρας.
Το βράδυ πήγαμε το "τρίο κουμπάρε" στην διάσημη πλέον ταβέρνα στην Ν. Φιλαδέλφεια και ξεκοιλιαστήκαμε στο φαΐ (πάλι)
Σάββατο 4/12 Βάρβαρο ξύπνημα στις 8:30 από τον άθλιο τον κουμπάρο μου για να πάμε στο μουσείο (λες και αν πηγαίναμε μια ώρα αργότερα δεν θα μας βάζαν μέσα). Μόνο το βαφτιστήρι μου πρέπει να με καταλάβαινε εκείνη την στιγμή (έχει μεγαλώσει πάρα πολύ απο το καλοκαίρι και είναι πανέμορφο παιδάκι και μην πείτε ότι όλα τα μωρά είναι όμορφα γιατί δεν είναι). Το βαφτιστήρι μου πρέπει να είναι το μοναδικό παιδάκι κάτω του ενός έτους που έχει πάει 2 φορές στο νέο μουσείο. Το μουσείο ενώ μέσα είναι φανταστικό (δεν προχωράω σε λεπτομέρειες , να σηκωθείτε και να πάτε) ως εξωτερική όψη, το κτήριο, οφείλω να ομολογήσω ότι δεν μου άρεσε καθόλου.
Μετά βρέθηκα με έτερη διάσημη βλοκερού (της όποιας όταν διαβάζεις το μπλόκ βγαίνεις στους δρόμους για να βρεις ανοικτό φαρμακείο για αντικαταθλιπτικά και όταν την γνωρίζεις από κοντά βλέπεις ότι έχεις να κάνεις με έναν απίστευτα αλέγκρο άνθρωπο με πολύ χιούμορ) στο Μοναστηράκι και όπως σωστά μαντεύεις πανέξυπνε αναγνώστη πήγαμε για κεμπάπ στον "Θανάση".
Το βράδυ μαζευτήκαμε στο σπίτι του κουμπάρου και .... φάγαμε κινέζικο!
Κυριακή 5/12 Ξύπνησα με μια αγωνία μήπως βγάλει απαγορευτικό και δεν φύγει το καράβι. Μετά από αλλεπάλληλα τηλεφωνήματα κανόνισα να φύγω το μεσημεράκι. Άρχισα λοιπόν να παίζω με το βαφτιστήρι μου. Θέλοντας να επιτελέσω ταυτοχρόνως και το έργο μου ως "πνευματικός πατέρας του τέκνου το πήρα στα χέρια και άρχισα να του τραγουδάω το "πάγωσε η τσιμινιέρα" , τον "λεβέντη" (έχει γραφεί για τον Σωτήρη Πέτρουλα όπως και το "γελαστό παιδί") και τον "Μέρμηγκα" (δες και βίντεο παρακάτω). Ενώ το παιδάκι έδειχνε να το διασκεδάζει οι κουμπάροι μου με σαμπόταραν (κυρίως η κουμπάρα μου η Αθηνά) βάζοντας στο YouTube τραγουδάκια από τους "Μαζου & δε Ζου" και Χριστουγεννιάτικα από την Κοκκίνου και την Βανδή.
Το μεσημέρι ξεκίνησα το ταξίδι της επιστροφής (από τον σύντομο δρόμο μόλις 5 ώρες). Αφού δεν με κόψανε λόγω υπέρβαρου όπως είπε φίλη(υποτίθεται) βλοκερου ξεκίνησε το ταξίδι του τρόμου γιατί μπορεί να μην είχε απαγορευτικό αλλά το κυματάκι του το είχε. Δύο γιαγιάδες τα είχαν παίξει τελείως , είχαν βάλει τα νύχια μέσα στις καρέκλες και δεν σάλευαν καθόλου, αφού δεν πάθανε καμιά αγκύλωση να τις βγάλουν σηκωτές πάλι καλά. Και αυτό ήταν έφτασα στην Νήσο.
Υ.γ Είδα πολύ κόσμο με μάσκες (αυτές τις ιατρικές) δεν ξέρω βρε παιδάκι μου αλλά μου φάνηκε υπερβολικό.
2 Υ.γ πολύ μπάτσος και κακό στα Εξάρχεια βρε παιδί μου.
3 Υ.γ Μεγάλο βγήκε , μήπως έπρεπε να σπάσω το ποστ στα δύο?
σε μονοπάτι που ενώνει δυο παραλίες 
Sophia... αφιερωμένο!
