Εκδρομή στην πρωτεύουσα

Όπως είχα γράψει και στο προηγούμενο ποστ είχα προγραμματίσει απόδραση στην Αθήνα το προηγούμενο Τεταρτοπεμπτοπαρασκευοσαββατοκύριακο (από 1/12 μέχρι 5/12) .
Είχα την ευκαιρία να συναντήσω διάσημους βλοκερ (πέρα από τον κουμπάρο μου που αποτελεί ζωντανό θρύλο της βλοκόσφαιράς) , να δω το βαφτιστήρι μου, να δω φίλους ,να πάω στο μουσείο και να φάω μέχρι σκασμού!

Χρονικό της εκδρομής

Τετάρτη 1/12
Ευτυχώς έχω εύκολο πρόγραμμά την συγκεκριμένη μέρα και είχα όλη την άνεση να ετοιμάσω βαλίτσα (διαδικασία που μου παίρνει 5 λεπτά περίπου) να πάρω το εισιτήριο και επιβιβαστώ στο καράβι.
Το συγκεκριμένο ταξίδι δεν είναι και το πιο εύκολο πράγμα , έχει βαπόρι και λεωφορείο και συνολική διάρκεια 10ωρες (η μεγάλη διαδρομή με αργό καράβι) άσε που φάγαμε και το κουνηματάκι μας.
Κατά την διάρκεια του ταξιδιού με το λεωφορείο έπαιζε και η ΑΕΚ με την Εβερτον(για την γκαντεμιά μου τα είπα στο προηγούμενο βλοκ) και είχα αναλυτική ανταπόκριση από φίλο που ήταν στο γήπεδο.

Η ανταπόκριση

ντρινννν.....ντρινννν (OK δεν είναι αυτός ο ήχος του κινητού μου αλλά βολεύει στον γραπτό λόγο)
Τουρνέ: " παρακαλώ" (ευγενικό αγόρι όπως πάντα)
Ανταποκριτής: ""άρχισε "
Τουρνέ: "Οκ"
κλιτσσ (ήχος από το κλείσιμο της συσκευής)


ντριννν.....ντρινννν
Τουρνέ: "έλα" (πάνε και οι ευγένειες )
Ανταποκριτής: "το φάγαμε"
Τουρνέ: "πότε πρόλαβαν το κέρατό μου ?"
κλιτσσ

ντριννν.......ντρινννν
Τουρνέ: "τι έγινε?"
Ανταποκριτής: "έληξε, πήραμε τον μπούλο"
Τουρνέ: "Α' στα διάλα με τους μαλάκες! Τα λέμε από κοντά αύριο"
κλιτσσ

Συναρπαστικό έτσι?
μεσολάβησαν και κάποια μηνύματα ψιλοκαζούρας κατα την διάρκεια του ματς και αυτό ήταν όλο.
Έφτασα στην Αθήνα στις 10:30μ.μ περίπου με παρέλαβε ο φίλος και συνάδελφος Κ. (από την κοινή μας θητεία σε σχολείο των Κυκλάδων) και πήγαμε στην ταβέρνα που έχει η οικογένειά του όπου και ξεκοιλιάστηκα στο φαΐ (συνοδευόμενο από τσίπουρα). Τα είπαμε ,που είχαμε και καιρό, και την έπεσα για ύπνο (θέλει και ξεκούραση αυτό το ταλαίπωρο κορμί).

Πέμπτη 2/12
Ξυπνήσαμε με το πάσο μας , εγώ ήμουν σε διακοπές και το σχολείο του Κ. ήταν κλειστό λόγω γρίπης, ήπιαμε καφεδάκι και ξεκίνησα για ψώνια, κυρίως για δώρα αφού στο νησί δεν βρίσκεις τίποτα της προκοπής. Αφού τελείωσα με τις αγορές ( ένα κάρο πράγματα πήρα, όλες οι γιορτές και τα γενέθλια των συναδέλφων πέσαν μαζεμένα τον Δεκέμβρη) πήγα από Εξάρχεια μεριά οπού συνάντησα ζεύγος διάσημων βλόκερ πάνω στην μετακόμιση (έβαλα και ένα χεράκι).
Μιλάμε η απόσταση από το ένα σπίτι στο άλλο πρέπει να είναι 50 μέτρα.
Το καινούργιο σπίτι των παιδιών είναι καταπληκτικό, σε φοβερή γειτονιά, με φανταστική βεράντα με θέα στον Λυκαβηττό και πολύ ευρύχωρο (έχω ήδη μπει στο πρόγραμμά ανταλλαγής φιλοξενίας).
Το βράδυ βγήκαμε για φαΐ με τον "ανταποκριτή"που λέγαμε παραπάνω σε ένα φοβερό κουτούκι (θα υπάρξει ποστ αφιέρωμα) που την παράσταση (πέρα από την αισθητική του κουτουκιού) έκλεψε το έξτρα καυτερό τζατζίκι (θάνατος λέμε).

Παρασκευή 3/12
Κατέβηκα στο κέντρο για δουλείες, μια από αυτές ήταν να συνεννοηθώ για μια παραγγελία του σχολείου από το "Πλαίσιο" πράγμα που αποδείχτηκε εξαιρετικά δύσκολο (οι τύποι είναι πιο χαζοί και από τα Vettex) .
Πήγα να βγάλω λεφτά από την Εθνική στην πλατεία Εξαρχείων και ξεφτιλίστηκα για μια ακόμα φορά, αποκλείστηκα ανάμεσα από 2 γυάλινες πόρτες.
Η συγκεκριμένη τράπεζα έχει το ΑΤΜ μέσα , πάω και εγώ να μπω αλλά χωρίς να ξέρω ότι έχει άλλη πόρτα εισόδου και άλλη πόρτα εξόδου. Πάω λοιπόν, ο επαρχιώτης, από την πόρτα που άνοιγε ένας τύπος, που έβγαινε από την τράπεζα, μπαίνω στο ενδιάμεσο των δύο γυάλινων πορτών και αρχίζω να σπρώχνω την πόρτα με δύναμη μέχρι που αντιλαμβάνομαι δυο κυρίες να μου δείχνουν κάτι (μπορεί και να μούτζωναν) τελικά με κόπους και βάσανα βγήκα έξω πάτησα το κουμπάκι της άλλης πόρτας και ναι τα κατάφερα και έφτασα μπρος στο ΑΤΜ , έβγαλα λεφτά , έφαγα και την πίκρα μου βλέποντας το "υπόλοιπό λογαριασμού".

Στην συνέχεια συνάντησα βλοκερού (με διεθνή καριέρα) η οποία δεν είχε μαζί της τα μπαχάρια που είχε υποσχεθεί (εγκληματικό γιατί μην τάξεις σε Άγιο κερί και σε Τουρνέ μπαχάρι).
Κάτσαμε για καφεδάκι και μετά πήγαμε για φαγητό σε ένα πολύ ωραίο μαγαζάκι στα Εξάρχεια που έχει και Ισπανική κουζίνα ( την οποία δεν τίμησα γιατί έφαγα ραβιόλια).
Τώρα που το σκέφτομαι θα πρέπει να την πέθανα την κοπέλα μετά τα τζατζίκια της προηγούμενης μέρας.


Το βράδυ πήγαμε το "τρίο κουμπάρε" στην διάσημη πλέον ταβέρνα στην Ν. Φιλαδέλφεια και ξεκοιλιαστήκαμε στο φαΐ (πάλι)

Σάββατο 4/12
Βάρβαρο ξύπνημα στις 8:30 από τον άθλιο τον κουμπάρο μου για να πάμε στο μουσείο (λες και αν πηγαίναμε μια ώρα αργότερα δεν θα μας βάζαν μέσα).
Μόνο το βαφτιστήρι μου πρέπει να με καταλάβαινε εκείνη την στιγμή (έχει μεγαλώσει πάρα πολύ απο το καλοκαίρι και είναι πανέμορφο παιδάκι και μην πείτε ότι όλα τα μωρά είναι όμορφα γιατί δεν είναι).
Το βαφτιστήρι μου πρέπει να είναι το μοναδικό παιδάκι κάτω του ενός έτους που έχει πάει 2 φορές στο νέο μουσείο.
Το μουσείο ενώ μέσα είναι φανταστικό (δεν προχωράω σε λεπτομέρειες , να σηκωθείτε και να πάτε) ως εξωτερική όψη, το κτήριο, οφείλω να ομολογήσω ότι δεν μου άρεσε καθόλου.

Μετά βρέθηκα με έτερη διάσημη βλοκερού (της όποιας όταν διαβάζεις το μπλόκ βγαίνεις στους δρόμους για να βρεις ανοικτό φαρμακείο για αντικαταθλιπτικά και όταν την γνωρίζεις από κοντά βλέπεις ότι έχεις να κάνεις με έναν απίστευτα αλέγκρο άνθρωπο με πολύ χιούμορ) στο Μοναστηράκι και όπως σωστά μαντεύεις πανέξυπνε αναγνώστη πήγαμε για κεμπάπ στον "Θανάση".

Το βράδυ μαζευτήκαμε στο σπίτι του κουμπάρου και .... φάγαμε κινέζικο!

Κυριακή 5/12
Ξύπνησα με μια αγωνία μήπως βγάλει απαγορευτικό και δεν φύγει το καράβι. Μετά από αλλεπάλληλα τηλεφωνήματα κανόνισα να φύγω το μεσημεράκι.
Άρχισα λοιπόν να παίζω με το βαφτιστήρι μου. Θέλοντας να επιτελέσω ταυτοχρόνως και το έργο μου ως "πνευματικός πατέρας του τέκνου το πήρα στα χέρια και άρχισα να του τραγουδάω το "πάγωσε η τσιμινιέρα" , τον "λεβέντη" (έχει γραφεί για τον Σωτήρη Πέτρουλα όπως και το "γελαστό παιδί") και τον "Μέρμηγκα" (δες και βίντεο παρακάτω).
Ενώ το παιδάκι έδειχνε να το διασκεδάζει οι κουμπάροι μου με σαμπόταραν (κυρίως η κουμπάρα μου η Αθηνά) βάζοντας στο YouTube τραγουδάκια από τους "Μαζου & δε Ζου" και Χριστουγεννιάτικα από την Κοκκίνου και την Βανδή.






Το μεσημέρι ξεκίνησα το ταξίδι της επιστροφής (από τον σύντομο δρόμο μόλις 5 ώρες).
Αφού δεν με κόψανε λόγω υπέρβαρου όπως είπε φίλη(υποτίθεται) βλοκερου ξεκίνησε το ταξίδι του τρόμου γιατί μπορεί να μην είχε απαγορευτικό αλλά το κυματάκι του το είχε.
Δύο γιαγιάδες τα είχαν παίξει τελείως , είχαν βάλει τα νύχια μέσα στις καρέκλες και δεν σάλευαν καθόλου, αφού δεν πάθανε καμιά αγκύλωση να τις βγάλουν σηκωτές πάλι καλά.
Και αυτό ήταν έφτασα στην Νήσο.

Υ.γ Είδα πολύ κόσμο με μάσκες (αυτές τις ιατρικές) δεν ξέρω βρε παιδάκι μου αλλά μου φάνηκε υπερβολικό.

2 Υ.γ πολύ μπάτσος και κακό στα Εξάρχεια βρε παιδί μου.

3 Υ.γ Μεγάλο βγήκε , μήπως έπρεπε να σπάσω το ποστ στα δύο?

άμα δεν σε θέλει η μπάλα......

Είχα κρατήσει μια αιμοδοτική άδεια για να κατέβω στην Αθήνα για το ματς της ΑΕΚ με την Εβερτον .
Όπως ξέρει όλος ο κόσμος το Γιουρόπα Λιγκ είναι Πέμπτες , κανόνισα και εγώ λοιπόν να πάρω την άδεια Πέμπτη -Παρασκευή να δω και το ματσάκι να προλάβω να δω και κόσμο.
Αλλά άμα δεν σε θέλει η ρουφιάνα η μπάλα .....
Η ΑΕΚ παίζει την .......ΤΕΤΑΡΤΗ!
Μα καλά πόσο γκαντέμης μπορεί να είμαι ώστε την μοναδική αγωνιστική που δεν παίζουμε Πέμπτη να έχουμε την Έβερτον εντός έδρας?!! (η ερώτηση είναι ρητορική , μην απαντήσει κανένας εντάξει)

Οκ μου την έχει δώσει λίγο αλλά δεν πειράζει θα προσπαθήσω να δω όσο το δυνατό περισσότερο κόσμο (έχω αρχίσει ήδη να φτιάχνω το πρόγραμμα συναντήσεων)

Να το πω? να μη το πω? .........θα το πω!

Μέχρι τώρα μόνο 3 άτομα από τον φιλικό και συγγενικό κύκλο γνωρίζουν την ύπαρξη αυτού του βλοκ.
Ο ένας είναι ο κουμπάρος μου (λογικό), η άλλη είναι η κουμπάρα μου ( γνωστή και ως *Αθηνά* από το τίμιο βλοκ του κουμπάρου) και ο τρίτος είναι φίλος συνάδελφος (είμαστε 2 χρόνια στο ίδιο νησί και ζήσαμε "μεγάλες στιγμές" όπως συνηθίζει να λέει).
Σήμερα άλλο ένα άτομό θα μάθει την ύπαρξη του βλοκ , το Κατερινιώ (πολλές φορές θα αποκαλείται και "παπί") !

Η αλήθεια είναι ότι είχα τις μικρές μου επιφυλάξεις, είναι ακόμα νωρίς (καμιά 20αρία μέρες είμαστε μαζί) άλλα είπα ας πάει και το παλιάμπελο τι έχω να χάσω?
Άλλωστε δεν έχω να κρύψω τίποτα (νομίζω).


Υ.γ Η αλήθεια είναι ότι αν δεν με έπειθε ο κουμπάρος μου μπορεί να το καθυστερούσα λίγο ακόμα.

καλωσόρισες ....

-τοκ τοκ
-Παρακαλώ ποιος είναι?
-........τοκ-τοκ
-Ποιος είναι στην πόρτα ΛΕΜΕ!!
...............................................................................
-τοκ-τοκ-τοκ
-Τώρα θα δεις ρε πούστη μου ...... ανοίγω και όποιος και να είσαι θα σε $##$@@$@

(ήχος από πόμολο και πόρτα που ανοίγει)

-...........!!!!!!!(έκπληξη)

-καλωσόρισες ΕΡΩΤΑ !!!!!!!!!!

Ναι είμαι ερωτευμένος !!!
Ναι είμαι ξανά δεκαπέντε!!!
Ναι η κοιλία έχει ένα μόνιμο σφίξιμο (και δεν οφείλεται σε αυτά που έφαγα) !!!!!
Ναι γράφω μαλακίες γιατί έχω μεθύσει από τον έρωτα!

Δεν ξέρω τι άλλο να γράψω γιατί έχω φρικάρει!

Υ.γ Τελικά μπορείς να ερωτεύεσαι και στα 33!

2ο Υ.γ δεν ξέρω γιατί τα γράφω αυτά αλλά είμαι χεσμένος από την χαρά μου για το συναίσθημα και μόνο!

Μια γκόμενα από τα παλιά (ή αλλιώς "όχι φίλοι, μόνο σεξ")

Είχα σκοπό να αναρτήσω άλλο ποστ (αισθηματικού περιεχομένου) αλλά είπα να το αναβάλω μέχρι να ξεκαθαρίσουν τα πράγματα (33 χρονών και ακόμα αισθάνομαι σαν μαθητούδι )

Το ποστ αυτό είναι αφιερωμένο στην πόλη της Αθήνας .
Αφορμή στάθηκαν τα σχόλια στο ποστ του κόκκινου μπαλονιού .


Στην πόλη αυτή έζησα τα φοιτητικά μου χρόνια, απέκτησα φίλους (και έναν εξ αγχιστείας αδερφό ) , στέκια, συνήθειές (που δεν είχα μέχρι τότε), αγάπησα και αγαπήθηκα, μεγάλωσα και ωρίμασα (λέμε τώρα) . Η Αθήνα λοιπόν είναι αγαπημένη πόλη όμως την βλέπω σαν "ερωμένη" και όχι σαν "σύζυγο" , μόνο σεξ και όχι μόνιμη σχέση , όχι παντρειά.
Θέλω να πηγαίνω 5-6 φορές το χρόνο για μερικές μέρες και να παίρνω από αυτή ότι μπορεί να μου δώσει, σαν μια παλιά σου γκόμενα που βρίσκεσαι περιστασιακά για ένα καυτό ΣΚ .
Να δω αγαπημένα πρόσωπα, να πάμε με το τρίο "κουμπάροι" για φαγητό στην περίφημη, από το βλοκ ετούτο, πολίτικη ταβέρνα στην Φιλαδέλφεια (ή στην Νέα Χαλκηδόνα είναι κουμπάρε?) , να δω την ΑΕΚ ( αν τυχαίνει και παίζει) , κανένα καλλιτεχνικό γεγονός,να ψάχνω για παλιά βιβλία στο Μοναστηράκι και για νέα στην "πολιτεία" , να γυρίσω λίγο στην την παλιά μου γειτονία και στα στέκια της φοιτητικής μου ζωής.

Από την άλλη δεν αντέχω την καθημερινότητά της.
Τα θυμωμένα-επιθετικά- στρυφνά- κουρασμένα πρόσωπα των κατοίκων, το βιαστικό περπάτημα . Δεν μπορώ να την καταλάβω αυτή την μόνιμη τρεχάλα, με τρελαίνει , με συλλαμβάνω (σαν άλλος Χρυσοχοΐδης) να τρέχω (παρασυρμένος από το πλήθος) ενώ έχω κατέβει για μια απλή βόλτα στο κέντρο .
Η πίεση ,η ένταση το άγχος οι ρυθμοί γενικότερα της πρωτεύουσας είναι πράγματα που δεν μπορώ να παλέψω.

Μένω λοιπόν στην Νήσο μου και κατεβαίνω που και που στην Αθήνα να πάρω λίγες τζούρες από πρωτεύουσα.

Υ.γ Σήμερα άναψα για πρώτη φόρα το τζάκι και αισθάνθηκα μια πρωτόγονη χαρά , σαν αυτή του ανθρώπου των σπηλαίων , αν και χρησιμοποίησα λίγο πιο εξελιγμένη τεχνολογία! ;-)

Η Οδύσσεια ενός ψηφοφόρου και άλλες ιστορίες

Την Πέμπτη (1/10) και αφού τελείωσα με το σχολείο (στο 7ωρο παρακαλώ) ξεκίνησα για την Θεσπρωτία (εκεί ψηφίζω εντάξει!) .
Το "ξεκίνησα" είναι μια κουβέντα, γιατί βάλε το βαπόρι μέχρι τον Βόλο , βάλε και το ταξίδι οδικώς στο καπάκι (Βόλος- Ηγουμενίτσα δεν είναι και δίπλα ) έφτασα μετά τα μεσάνυχτα .

Οι εκλογές στο χωρίο μου (όπως και σε κάθε χωριό φαντάζομαι) είναι πέρα από πολιτικό και κοινωνικό γεγονός , μαζεύονται τα σόγια που είναι διασκορπισμένα (μέχρι και από το εξωτερικό έρχονται) , βλέπεις κόσμο που είχες να δεις χρόνια (αυτό δεν είναι πάντα καλό αλλά τι να κάνεις).

Την Παρασκευή (2/10) και το Σάββατο (3/10) γύριζα από δω και από κει ,βρέθηκα με συγγενείς και φίλους ,κάναμε πολιτικές κουβέντες και αναλύσεις , οι πιο πολλές βγάλανε απίστευτο γέλιο (καταλαβαίνετε πολιτική κουβέντα σε καφενείο χωριού).

Την Παρασκευή βρήκα χρόνο και για μαγείρεμα "χιουνκάρ μπεγεντί" παρακαλώ (συνταγή που μου έστειλε το κουπεπί2 ) με την συνδρομή της μάνας μου (στο ψήσιμό και το ξεπίκρισμα των μελιτζανών (μπεσαμέλ και κοκκινιστό το ανέλαβα σχεδόν εξ ολοκλήρου)
ακολουθεί φωτογραφικό υλικό

στην αριστερή κατσαρόλα η μπεσαμέλ στην δεξιά το κοκκινιστό (στην άκρη διακρίνεται κατσαρόλι με μακαρόνια για τον αδερφό μου που δεν τρώει την μελιτζάνα)

Το φαγητό σερβιρισμένο σύμφωνα με τις οδηγίες της Κ2 (η μπεσαμέλ κάτω το κρέας πάνω)

και επειδή περίσσεψε και λίγο για το βράδυ.... μέσα σε ένα πήλινο βάζεις μια στρώση πατάτες (κομμένες και τηγανισμένες όπως για τον μουσακά) , ξεψαχνίζεις το κρέας και το απλώνεις πάνω στις πατάτες , από πάνω βάζεις την υπόλοιπη μπεσαμέλ....

....και στον φούρνο

Αυτά με τα φαγιά!

Κυριακή (4/10) η μεγάλη μέρα !
Πήγα με τον αδερφό μου να ασκήσουμε το εκλογικό δικαίωμα .
Στο Δημοτικό σχολείο γινόταν ο χαμός από γνωστούς που σου έπιαναν την κουβέντα με τις γνωστές ερωτήσεις "που είσαι φέτος?" , "ακόμα δεν παντρεύτηκες?", "σε αφήνουν στο σχολείο να πηγαίνεις με την μαλλούρα ?" (αυτό το άκουσα τουλάχιστον 10 φορές).
Το απόγευμα κάτσαμε το σόι μπροστά στην τηλεόραση για τα εξιτ πολ.
Όταν δε η Όλγα (η Τρέμη ντε) άρχισε να μετράει αντίστροφά (σαν πρωτοχρονιά ένα πράγμα) για να βγει το έξιτ πολ η αγωνία χτύπησε κόκκινο .
Ο πατέρας μου (πασόκος) είχε σκάσει ένα χαμόγελο μέχρι τα αφτιά , ο ένας θείος μου (νουδού) έριχνε ατάκες του τύπου "για να τον δούμε και αυτόν", "έκαναν τον Γιωργάκη μάγκα"κτλ , ο άλλος θείος μου (νουδού αλλά αγανακτισμένος γιατί ο γιος του ήταν ωρομίσθιος πέρσι και δεν έχει πληρωθεί ακόμα ) τα είχε πάρει και έλεγε "καλά να πάθουν οι κερατάδες" και ο άλλος θείος (πασόκος) σιγόνταρε "η χειρότερη κυβέρνηση που πέρασε από την μεταπολίτευση , χειρότερη και από του Μητσοτάκη!"
Όσον αφορά την αφεντιά μου χάρηκα την άνετη είσοδο του ΣΥΡΙΖΑ στην Βουλή (στην Θεσπρωτία μάλιστα αύξησε το ποσοστό του κατά 10% και στα Γιάννενα κατά 15%) και παρακολουθούσα με τον αδερφό και τον ξάδερφο την κουβέντα του πατέρα και των μπαρμπάδων και κάναμε και καμία προβοκατόρικη παρεμβολή που και που.

Δευτέρα (5/10) ξεκίνησα για Θεσσαλονίκη ,θα διανυκτέρευα το βράδυ και την άλλη μέρα θα ξεκινούσα για Βόλο και από κει καράβι για την Νήσο.
Με το που φτάνω στον ΚΤΕΛ Θεσ/νίκης το απογευματάκι πάω να βγάλω εισιτήριο για την άλλη μέρα το πρωί. Στο εκδοτήριο είμαι εγώ και καμιά 10αρια φοιτητές που έχουν πάει να βγάλουν και αυτοί εισιτήριο , έσκασα από την ζήλια μου , τι δεν θα έδινα να ήμουν στην θέση τους :-(
Το βραδάκι βγήκα με μια παρέα για ποτάκι στο "on the road" και πολιτική κουβέντα (άσχετο αλλά οι Σαλονικιές παραμένουν οι ωραιότερες γυναίκες πανελληνίως).

Τρίτη (6/10)
Ξύπνησα το πρωί (9:00 έφευγα για Βόλο) και πήγα στο ραντεβού μου ... να αν δεν πιστεύετε


Δυστυχώς το ραντεβού μου στο λεωφορείο ήταν ένας μαντράχαλος :-(

Από τις 11:30 που έφτασα στον Βόλο μέχρι τις 2:30 που έφευγε το καράβι για την Νήσο περιπλανήθηκα λίγο στη πόλη , έβγαλα κάποιες φωτό, διάβασα εφημερίδα και ήπια δυο τσιπουράκια (χωρίς γλυκάνισο) στην παραλία (πολύ χάρηκα τον κόσμο που κάνανε βόλτες με τα ποδήλατά τους).
Μπήκα στο καράβι και αναχώρησα για το νησί, μετά από 800 χιλιόμετρα (περίπου) και δεν ξέρω πόσα ναυτικά μίλια , έφτασα το απογευματάκι.

Υ.γ Σήμερα, ευτυχώς, είχα τελευταίες ώρες μάθημα.

2ο Υ.γ Αν οι νεοδημοκράτες έχουν χιούμορ θα φανεί στο συνέδριο, αν βγάλουν τον Ψωμιάδη πρόεδρο .

και λίγο .....πολιτισμός!

Έπεσα πάνω του χθες και το είδα καμιά 10αριά φορές (κάθε φορά γελούσα περισσότερο).






Υ.γ το βιντεάκι αυτό είναι η πολιτιστική μου απάντηση στον δικηγόρο του βορρά

2ο Υ.γ το βίντεο δεν θα ήταν ορατό χωρίς την πολύτιμη τεχνική υποστήριξη του YO!REEKA